ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

473

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

Στο έλεος του φόβου η ανθρωπότητα, που τρέχει
με το σπαθί στο χέρι, φροντίζοντας να βρίσκεται
όπου γης μες στην ανταύγεια της μέρας, και μες στης
άφεγγης της νύχτας το σκοτάδι. Όμως η αυγή,
γητεύει τη παρθένα νέα στιγμή, με του φωτός
το αληθινό το παραμύθι, και στέλνει μήνυμα
ελπιδοφόρο στους θνητούς, να μη δειλιάσουν,
οι τραγουδοποιοί η ορχήστρα, οι χοροί, στου Κόσμου
τους τους δρόμους, τους δυσκολοχάλαστους,
να στήσουν τη γιορτή της λευτεριάς, από τον φόβο!

[Π.Μπ] Από προς έκδοση Ποιητικό Αφηγηματικό λόγο
Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
Αγαπημένε μου Αναγνώστη

Η διαπίστωση ότι κάτι δεν πάει καλά, σήμερα, είναι κοινή στη γη των ανθρώπων. Ό νέος αιώνας, κληρονόμησε και όξυνε τα προβλήματα του προηγούμενου σε όλα τα επίπεδα επίπεδα-Οικονομικό, Πολιτικό Κοινωνικό, ψυχολογικό- που έχουν κάνει δύσκολη, και άχαρη τη ζωή και τόσο γίνεται κοινή συνείδηση, ότι από μέρα σε μέρα, γίνονται τα πράγματα χειρότερα, που οι προβλέψεις για το μέλλον, ακόμα και για τους πιο αισιόδοξους, δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά, έτσι που αμφισβητείται, και αυτός ο Πολιτισμός, παρά τα υλικά κυρίως επιτεύγματα, κακά τα ψέμματα.

-Και “ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ“, δεν σημαίνει σήμερα και ευτυχώς, αποδοκιμάζω τα πάντα, απαρνιέμαι. Αλλά ένα είναι σίγουρο. Κακά σημάδια προάγγελοι παρακμής μεγάλης, μας έχουν αναγκάσει, να άρουμε την εμπιστοσύνη μας, και να θέτουμε κάτω από αυστηρότερο έλεγχο, όσα μας ανησυχούν και μας απασχολούν. Για παράδειγμα, όλοι σχεδόν σήμερα οι άνθρωποι του λεγόμενου Πολιτισμένου Δυτικού Κόσμου, έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής, ως προς τη θέση, απέναντι στα μεγάλα προβλήματα, και θέματα της ζωής, την υπακοή, στους γραπτούς και άγραφους νόμους, το πως βλέπουν και με ποια κλίμακα, αξιολογούν τα πνευματικά και τα υλικά αγαθά, και αναρωτιόνται, γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι. Ποτέ άλλοτε, αν εξαιρέσουμε τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, με τις εκατόμβες θυμάτων, η ανθρώπινη ζωή, δεν κόστιζε τόσο φθηνά, και λόγω του κακού, της τραγωδίας που έχει βρει την ανθρωπότητα, που βουίζει σε κάθε μεγάλη και μικρή κόχη του πλανήτη γη. Αναφέρομαι στη βόμβα μεγατόνων, με τη μορφή ενός ούτε καν μονοκύτταρου οργανισμού που καταβροχθίζει την ανθρώπινη σάρκα χωρίς καμία διάκριση, που έχει σκορπίσει τον φόβο στο Γένος των ανθρώπων. Ήλθε με τον ερχομό της Άνοιξης το 2020,τότε που ξυπνάει η Φύση, και η ζωή λούζεται στο φως, έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή της Ανθρωπότητας και και τη βύθισε στον φόβο.

– Πρέπει να πούμε σ αυτό ακριβώς το σημείο, πως ο τωρινός άνθρωπος, έχει χάσει τον σεβασμό του προς τη Φύση, προκάλεσε την οργή της, κακά τα ψέματα, και ήταν κάτι που ούτε του πέρασε από το μυαλό του, πως αυτό κάποια στιγμή θα συμβεί Δεν σκέφθηκε, πως αυτή η ασέβεια προς τη μάνα γη που τον τρέφει, και του προσφέρει όχι μόνο ο,τι χρειάζεται, αλλά πολύτιμα δώρα, για να είναι ευτυχισμένος, και αυτός αντί να είναι ευγνώμων να είναι κύριος, έχει γίνει δούλος, της απληστίας του, δεν θα του βγεί σε καλό. Μήπως, και αυτή με τη σειρά της έχασε την υπομονή της, και τον τιμωρεί, μήπως και διδαχθεί από τα λάθη του?

-Μήπως μας λέει καθαρά, και ξάστερα, πως αν δεν επιδιώξουμε την ισορροπία στην υπαρκτή ζωή μας, ο ασκός του αιόλου δύσκολα θα κρατηθεί κλειστός? Μήπως ο φόβος που έχει κυριαρχήσει στο ανθρώπινο τοπίο, μας αποδυναμώνει, και αν δεν επιδιώξουμε ισορροπία, του φόβου με την υπακοή, στους άγραφους νόμους της Φύσης, μας περιμένουν χειρότερά, και τα κακά σημάδια είναι τούτη την ώρα ορατά? Δυστυχώς αυτό συμβαίνει.

-Κι όμως, είναι σίγουρο, πως δεν είναι αργά, για να δείξουμε, εμείς οι άνθρωποι, πως δικαιούμαστε ένα καλύτερο μελλούμενο, και πως θα τα καταφέρουμε, με υπακοή στον νομοθέτη νού, το μεγαλύτερο δώρο του Δημιουργού, στο Γένος μας, που όμως αν δεν το χειριζόμαστε με σεβασμό, είναι και τιμωρία, έτσι που λειτουργώντας αρνητικά, μόνο κακοτυχία και δυστυχία φέρνει!

-Ας είμαστε λοιπόν αισιόδοξοι πως θα τα καταφέρουμε! Έχουμε τόσο ανάγκη σήμερα αυτή την αισιοδοξία, ακόμα και τα παραμύθια, με τα όμορφα τα πειστικά τους λόγια, για να ελπίσουμε, να γαληνέψουν οι καρδιές μας! Σαν τότες που είμαστε παιδιά, και της γιαγιάς τα παραμύθια, διώχνανε τους δράκους, και τις κακές τις μάγισσες, και ζούσανε καλά και εμείς καλύτερα. Έχουμε ανάγκη την αισιοδοξία, για να μετράμε τον χρόνο της μικρής μας αιωνιότητας που μας αναλογεί, μέσα στο φώς της χαράς και του κουράγιου! Κάτω από το φως του ήλιου!

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.