ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΚΛΟΠΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΓΙΝ ΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

718

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

[Απόσπασμα από το εικονιζόμενο βιβλίο μου]

Πηγή [Χρονικό του Περιηγητή HOBHOUSE φίλου του Βύρωνα, και συντρόφου κατά τη περιήγησή του, στην Ελλάδα].

ΞΑΦΝΙΚΑ με το Πυλάδες, που σαλπάρει για τη Σμύρνη ο Βύρωνας και ο φίλος του, αφήνουν την Αθήνα στις 4 Μαρτίου του 1810.Η αναχώρηση, από την Αθήνα με κατεύθυνση τον Πειραιά, αναφέρει ο Hobhouse,ειναι ψυχικά επώδυνη, ειρωνία της Τύχης, στη κυριολεξία.

-ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΠΛΟΙΟ που τους μεταφέρει έχει δοθεί από τη Κυβέρνηση στον Lord Elgin,να μεταφέρει το δεύτερο φορτίο, με τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Ο Βύρωνα πηγαίνει στην Ασία, και επισκέπτεται πολλές πόλεις, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, και τις γύρω από αυτές έως όταν φθάσει στην Έφεσο, όπου τον κυριαρχεί η απόγνωση, και αναφωνεί. Ό Ναός έχει σχεδόν φθαρεί, και ο Άπόστολος Παύλος, δεν χρειάζεται να γράφει επιστολές, πρός Εφέσιους, του σήμερα, αυτούς που έχουν μεταβάλει, τη μεγαλοπρεπή, μαρμάρινη Εκκλησία, σε τζαμί.

ΕΙΝΑΙ συνέχεια σκυθρωπός, και στην αλληλογραφία του με τη μητέρα του. Ό Βύρωνας εμποτισμένος, με τη κλασική Παιδεία, γράφει. “Ακόμα σέβομαι το πρωτότυπο, στα αντικείμενα και στον χώρο ως απόδειξη της Ιστορίας”. Ύστερα από ένα χρόνο ταξιδιών, και περιπέτειας, μαζί με τον φίλο του, σαλπάρουν απ’ τη Κωνσταντινούπολη, για την Κέα τον Ιούλιο.

ΒΥΡΩΝΑΣ ζεί άλλους οκτώ μήνες στην Ελλάδα, διαφορετικούς από τους προηγούμενους. Η οικειότητα, έχει αντικαταστήσει πλέον τη γοητεία, του πρωτόγνωρου. Από Αθήνα μέσα στη καρδιά του Καλοκαιριού, αρχίζει το οδοιπορικό του, στη Πελοπόννησο. Κατευθύνονται πρώτα στη Πάτρα, με έναν σταθμό στόν Κορινθιακό κόλπο, για να κολυμπήσει, επιστρέφοντας στην Αθήνα ,όπου μένει στη μονή των Καπουτσίνων, και αυτή τη φορά, η διαμονή του, ήταν όλο συγκεντρώσεις και συζητήσεις. Αρχίζει να μαθαίνει δημοτικά τραγούδια, και συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, και είναι τώρα τον Χειμώνα του 1810-1811 που γράφει τη “Κατάρα της Αθηνάς” που αναφέρεται στη κλοπή των Αγαλμάτων και των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τήν Άνοιξη του 1811, τον Απρίλη, ύστερα από ένα αποχαιρετιστήριο συμπόσιο, σαλπάρει με το Ύδρα, για τη Μάλτα, όπου εσχάτη ειρωνεία της τύχης, τα βάζει για άλλη μία φορά, με τον Ελγιν, στό χειρόγραφό του, “Η κατάρα της Αθηνάς”, να ταξιδεύουν στο ίδιο πλοίο, με τμήματα των Γλυπτών του Παρθενώνα, υπό τη συνοδεία του Lusieri.Γιά εμάς τους Έλληνες η “Κατάρα της Αθηνάς” έχει πνευματική, αξία, και μεγάλη σημασία. Οί ξένοι όμως, έμαθαν, πραγματικά για τα αισθήματα του Βύρωνα, και για τον πόνο του, που οι σύγχρονοι υπόδουλοι Έλληνες, δεν ήταν σε θέση να προασπίσουν την Πολιτιστική τους κληρονομιά. Τό πονεμένο ξέσπασμα του νεαρού Βρετανού Ποιητή, έπεισε με τη γνησιότητά του, τους Ευρωπαίους, με την κλασική Ελληνική Παιδεία, και το φιλελεύθερο φρόνημα, πως ο υπόδουλος αυτός Λαός των Έλλήνων, έπρεπε να ξεσηκωθεί, με την υποστήριξή τους, και να βρεί τη θέση του, ανάμεσα στους ελεύθερους Χριστιανικούς Λαούς, οι οποίοι είχαν δεχθεί τα φώτα, του αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

-ΞΑΦΝΙΚΑ οι ταπεινωμένοι, λησμονημένοι, αμόρφωτοι, πάμφτωχοι κάτοικοι, της πρώην κλασικής Ελλάδας, ήσαν κατ’ αυθείαν απόγονοι, Ελλήνων, μεγαλουργών, στη καλλιτεχνία φιλοσοφία, λογοτεχνία, επιστήμη, κοινωνική πολιτική, δικαιοσύνη, φιλοπατρία ηρωική, αυτοθυσία για την ελευθερία, και τη δημοκρατία. Οί ένθερμοι στίχοι του, ασχολούνται με το θέμα της Αθηνάς, και του Ναού της τον, Παρθενώνα, και έχουν τόση δύναμη συναισθήματος, που συγκινεί. Άλλά και πολλοί Ευρωπαίοι στηλιτεύουν τον Ελγιν και τη Πατρίδα του την Βρετανία, που ο Ποιητής την αναφέρει με το κλασικό όνομά της Καληδονία.

-Εύκολα αντιλαμβανόμαστε τίνος η έντιμη φωνή, αφύπνισε τους Πολιτισμένους Πολίτες του Κόσμου, και τους έταξε στό πλευρό των αγωνιζόμενων Ελλήνων, τα δύσκολα και ηρωικά εκείνα χρόνια.

– ΒΕΒΑΙΑ η διάδοση των ανθρωπιστικών γενικά στη Δύση, πρόξενος θαυμασμού των Ξένων, προς την Ελληνική αρχαιότητα, έφερε στη σκλαβωμένη Ελλάδα, αρχαιολόγους-περιηγητές-οι όποίοι αποτύπωσαν την φοβερή κατάσταση στα δημοσιεύματά τους. Καί έτσι δημιουργήθηκε ένα κλίμα πολύ ευνοϊκό, και ένα πλαίσιο, μέσα στο όποίο βρήκε ανταπόκριση, η ιδέα της στήριξης, της Ελληνικής Επανάστασης.

[Παυλίνα Μπεχράκη]

Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.