ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

1554

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

παυλίνα μπεχράκη

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Φέτος θα γεννηθεί ο μικρός Χριστός, σε ματωμένο χώμα,
όχι στη Φάτνη της Βηθλεέμ. ΟΊ Μάγοι με τα δώρα, δεν θα
μπορούν να φθάσουνε,στον Άγιο τόπο,θα χαθούνε, μέσα στη
θύελλα του Πόλεμου, για μια όπως συνήθως, χούφτα χώμα.
Θά ουρλιάζει μανιασμένος, ο βοριάς μέσ’τη νυχτιά,
για να σκεπάσει την αντάρα, της γαμήλιας τελετής,
θε να παντρεύεται ο Πόλεμος, τη Φρίκη Οι βόμβες
και οι πύραυλοι, αλύπητα θε να χτυπούν, και θα ηχούν,
χαρμόσυνα θαρρείς, σαν να γιορτάζουνε τον ταιριαστό
τον γάμο, θάβοντας τους αθώους, θυσία στον βωμό,
του άδικου, της απληστίας. Φέτος δεν θ’ακουστεί από ψηλά,
το “Ωσανά εν τοις Υψίστοις”. Οι Άγγελοι,θα κατεβούν στου
χαλασμού τον τόπο λυπημένοι, να πάρουν στα φτερά τους,
τα παιδιά, να τ’ ανεβάσουν απαλά, και να τα ταξιδέψουν,
στου Ουρανού το Περιβόλι, τ’ολάνθιστο το φεγγοβολημένο
Αυτη την άγια νύχτα, των χαλεπών καιρών, θλιμμένη
η Ανθρωπότητα που δεν αντέχει την απειλή του φόβου,
καλεί γονατιστή,τον νεογέννητο Χριστό,να τη λυπηθεί,
να τη λυτρώσει ,να τη συγχωρέσει,να την ξαναγαπήσει
[Π.Μπ] 19-12-2022

ΕΔΩ και αιώνες φίλε Αναγνώστη, τα μωρά έχουν αποδείξει ότι είναι ικανά να γεννηθούν παντού και όχι μόνο στο μαιευτήριο, αλλά και στο χωράφι, σε στρατόπεδα προσφύγων, σε ένα υπόγειο, στη Ουκρανία, σε ένα ταπεινό σταύλο στη Βηθλεέμ όπως ο μικρός Χριστός μας. Δέν είναι δύσκολο να φανταστούμε, προκειμένου να μοιραστούμε μια αληθινή Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, μια έφηβη, ανύπαντρη Μαρία, σε κάποια χώρα, της Δύσης ή της Ανατολής, κυνηγημένη, να γεννάει το παιδί της, σε μιά γωνιά του υπόγειου πάρκιν, κάποιου από τα μεγάλα εμπορικά κέντρα της λαμπροφώτιστης Πολιτείας, που περιμένει ανυπόμονη, τα Χριστουγεννα. Τρομοκρατημένη η ίδια, από ο βάρος της ευθύνης, παίρνει τα ματωμένα κομμάτια της, και το μικρό ανυπεράσπιστο κορμάκι στην αγκαλιά, το παρατάει, μπροστά στη πρώτη πόρτα που βρίσκεί στο δρόμο της, το βάζει στα πόδια τρέχοντας, και χάνεται, μέσα στο σκοτάδι, ελπίζοντας, ή μάλλον ξέροντας, ότι το μωρό θα ζήσει έστω σε κάποια “ΔΟΜΗ” φιλοξενίας. Πως κάποιοι θα το φροντίσουν. Θά αγκαλιάσουν το νεογέννητο θνητό ανθρωπάκι, το χωρίς οικογένεια, δίχως όνομα, και όχι το Θείο βρέφος.

-ΠΑΙΡΝΟΥΝ τη θέση, των βοσκών της Ιουδαίας, όποιοι το βρούν, ή οι υπεύθυνοι της Δομής Φιλοξενίας, έστω για μιά νύχτα, εκστατικοί γονατίζουν, μπροστά στη αθανασία της ζωής, και στη μεγαλειώδη ανθρώπινη θνητότητα, τη μικρή αιωνιότητα. Φαντάζεται ή ελπίζει, ή τρομαγμένη έφηβη μάνα πως το μωρό της, που γεννήθηκε την Άγια νύχτα, θα είναι τυχερό. Θά βρεί πολλούς γονείς, και όχι μόνο δύο ανίκανους να το φροντίσουν, και αδέλφια, που θα το αγαπούν, θα το παίζουν, θα το νανουρίζουν, θα το μάθουν γράμματα, σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα. Μή μου πείς φίλε Αναγνώστη, ότι δεν είναι το διήγημά μου, μιά αληθινή Ιστορία? Μήπως αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν κατά καιρούς μέχρι σήμερα, και παίρνουν μάλιστα μεγάλες διαστάσεις, εκεί στον τόπο της πληροφορίας, με ιδιότυπη μορφή, με εικόνα, συνεντεύξεις, τηλεοπτικές εκπομπές, όπου βρίσκουν βήμα “φιλεύσπλσχνοι” Θεσμικοί, Πολίτες ,μέλη οργανώσεων, και οργανισμών, με θέμα και περιεχόμενο λειτουργίας τους, την αλληλεγγύη, με πακτωλό χρημάτων, στα συρτάρια τους, με ό,τι αυτό σημαίνει στις πονηρές μέρες μας, που μιλούν δακρυσμένοι, συγκινημένοι ,για το θαυμαστό έργο που επιτελείται στά ύψη, και στα βάθη της όποιας Εξουσίας.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ παιδιά, τις μέρες των γιορτών, που ό καθένας μας, χαίρεται τη μικρή του ευτυχία, προσωπική, οικογενειακή, που γεννιούνται και μεγαλώνουν στη συνέχεια, μέσα σε ανήπωτη δυστυχία, βία φτώχεια. Μέσα σε εμπόλεμη ζώνη, σε φυλακές, σε νοσοκομεία, σε ιδρύματα, παιδιά που πέφτουν στη Γή, σαν μεταιωρίτες, από το πουθενά. Παιδάκια, “ενός κατώτερου Θεού“, που δεν βγαίνουν να παίξουν, που δεν έχουν γνωρίσει αληθινό ουρανό, αληθινό φώς, αληθινό σπιτικό, αληθινή Πατρίδα. Παιδιά που τα πήρε ο άνεμος του Πολέμου, και θαλασσοπνίγονται για μια θέση κάτω από τον ήλιο Παιδιά ανάμεσα σε “Ανθρώπους”, που δεν δικαιούνται να λέγονται Ανθρωποι…. Παιδιά ενός “Ανύπαρκτου Θεού”.

Ή ΤΡΟΜΕΡΗ λάμψη της Δύναμης, στις μέρες μας, έχει τυφλώσει τους εραστές της, και τα μεγαλύτερα θύματα κακά τα ψέματα, είναι τα παιδιά. Ούτε για μιά στιγμή, δεν λογίζονται, ότι όλοι εμείς οι θνητοί, δυνατοί, αδύναμοι, πλούσιοι, φτωχοί, άσπροι, μαύροι, κίτρινοι, έχουμε κοινή μοίρα. Μετανάστες, πορευόμαστε πάνω στη Γή, επιβάτες σε ένα τρένο δίχως επιστροφή, και αποσκευές γεμάτες με χίλιων ειδών σκοπιμότητες, προσδοκίες, απογοητεύσεις, άπώλειες, φιλοδοξίες, οράματα, λύπες, χαρές, και πάει λέγοντας, που δεν έχουν τελειωμό. Ας λογιστούμε, ας ελπίσουμε, ας ευχηθούμε περιμένοντας τη Γέννηση του Χριστού μας, Αγάπη, Ειρήνη, Ισότητα, Δικαιοσύνη, κατά δύναμη, και όχι βέβαια με τη χρήση τών όπλων, στή Γή μας. Για όλους τους κατοίκους του Πλανήτη μας, για τα σημερινά παιδιά όλου του κόσμου, που ονειρεύονται έναν καλύτερο κόσμο, για αυτά που έρχονται, που θα γεννηθούν, για τα αγέννητα Ή ελπίδα, ας θερμάνει τις καρδιές μας αυτές, τις άγιες μέρες και ας κάνουμε όλοι μας για όλους μια ευχή σαν προσευχή, για ένα καλύτερο αύριο!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.