ΜΝΗΜΟΝΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΥΨΩΣΤΕ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΑΣ ΦΡΟΝΗΜΑ

665

Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη

“Ό,ΤΙ σώσεις από την αστραπή,
καθαρό στον αιώνα θα μείνει”.
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
[Οδυσσέας Ελύτης]

-Επίκαιρη παρά ποτέ φίλε αναγνώστη ,ο Λόγος του Ποιητή μας! Ας παρακαλέσουμε τη Μνημοσύνη, να ,αφήσει έστω για λίγο, τό τοπίο της Εθνικής λύπης, της Ιστορημένης Ηττας του Ελληνισμού, που την τιμούμε κατά πως της πρέπει, ως Έλληνες, από την αρχή του 2022,γιά να θυμίζει, σε εμάς τους Έλληνες τον ξεριζωμό, από την καθ’ ημάς Ανατολή, ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, από τη Βαρβαρότητα, και στους φίλους και Εταίρους μας την ανείπωτη προδοσία τους,που είναι γραμμένη στις σελίδες της Ιστορίας του 20ου αιώνα, με αιμάτινη γραφή.

-ΑΣ ΠΑΜΕ, σε άλλες εποχές Δόξας Τιμής και Νίκης, της Ελληνικής φυλής, του Γένους μας, της Ηρωικής ψυχής και σκέψης. Τό έχουμε τόσο ανάγκη, σήμερα, που νιώθουμε την ανάσα του Τούρκου να μυρίζει άσχημα, από τις απειλές με αναφορά, σε καθημερινή βάση, στη Μικρασιατική καταστροφή, με εκφράσεις, “Θα σας ρίξουμε πάλι στη θάλασσα, θυμηθείτε τη Σμύρνη, θα ‘ρθούμε βράδυ, και πάει λέγοντας. Ας παρακαλέσουμε τη Μνημοσύνη, με την ευκαιρία της 28ης Οκτωβρίου, να μας ταξιδέψει στις εποχές εκείνες, ξεκινώντας, από τη περίοδο, του πηγαιμού του Ελληνισμού, στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ως τους Ινδούς τον έφθασε”.

-ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ γραφή θα μείνουμε σε εκείνους τους χρόνους, και στη συνέχεια τρέχοντας, θα σταθούμε στο 1821,που δεν γιορτάστηκε όπως του έπρεπε, μέσα στο 2021 για τα 200χρόνια, λόγω της Πανδημίας, Και θα βρεθούμε και θα σταθούμε στην Σπουδαία εκείνη στιγμή, της Παλιγγενεσίας, με περηφάνεια έτσι που δεν ήταν μόνο Ελληνική υπόθεση αλλά όλου του Κόσμου, και το μήνυμα του γιορτασμού, αφορούσε το σήμερα. Τή αλλαγή πορείας του κόσμου, με την αρχαία Ελληνική ρήση. “ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ“.

-ΝΙΩΘΩ φίλε αναγνώστη, την ανάγκη, να μοιραστώ μαζί σου τον πατριωτικό μου λόγο, που είναι μέρος σημαντικό, της Λογοτεχνικής μου γραφής, κατά πως τα εικονιζόμενα βιβλία μου μαρτυρούν, έτσι που καλύπτουν και τις τρείς περιόδους της Εθνικής Νίκης, και Δόξας, αλλά και το “ΚΑΛΛΙΣΤΗ ΠΑΣΩΝ ΣΜΥΡΝΗ“, ΕΚΔ. 2025” που μνημονεί, τη τραγωδία του ξεριζωμού του Ελληνισμού. Είναι καθήκον μας, να μνημονευούμε, να αγρυπνούμε, κατά πως μας παραγγέλνει ο Ποιητής μας, με υψηλό Εθνικό φρόνημα ως Έλληνες, προκειμένου, αντρειωμένοι, να αντιμετωπίσουμε θαρραλέα, τις απειλές που πλανώνται, πάνω από την γαλάζια άπλα του Ελληνικού Ουρανού, σήμερα που το πρόσωπο της ανθρωπότητας έχει αλλάξει, λες και ένα αόρατο χειρουργικό χέρι, εκτελεί εντολές, που το προστάζουν, να τη κάνει αγνώριστη.

-ΥΠΟΧΩΡΗΣΕ η Ελλάδα μας, στο πρόσφατο χθές, κατόπιν μεγάλης πίεσης, για άλλη μια φορά από τους Δυνατούς, “προστάτες” της βάζοντας νερό στη κρασί της, δήθεν, στο όνομα της Ειρήνης… Το μέλλον θα δείξει, αν άξιζε αυτή την υποχώρηση, στο Μακεδονικό ζήτημα, αναφερόμαστε όπως κατάλαβες. Ή παραχάραξη της Ιστορίας, είναι τόσο μεγάλη, και εκτός των ορίων του παραλόγου, έτσι, που ο Μακεδόνας Βασιλιάς Έλληνας Στατηλάτης, που δόξασε την Ελλάδα, και δοξάστηκε από την Ανθρώπινη Ιστορία όπως δεν δοξάστηκε κανείς, είχε πολιτογραφηθεί Σλαύος, και επικρατούσε απόλυτη σιωπή στη γή των τωρινών ανθρώπων……

ΝΥΧΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ
Μέσα στο φέγγος μιας καλοκαιρινής νυχτός,
γεννήθηκε εν έτει 356,π.Χ ό Αλέξανδρος ο Μέγας.
Εσχύσθη ο Ουρανός της Πέλλας της πόλης της Ελληνικής
και η Σελήνη, έστειλε, κάλεσμο ερωτικό στον Φοίβο,
και έλαμψε τη νέα μέρα που γεννήθηκε, όσο ποτέ,
από της ηδονής τη προσμονή που νυχτοπερπατούσσε!
Ό Δίας, ο αστραπέος, ο ανίκητος Θεός, από του ιερού
Βουνού τα ύψη, με βλέμμα στοργικό, αστραφτερό,
ευτυχισμένο, κύταζε του Ρήγα το παλάτι, και έστειλε,
δώρο στο νεογέννητο, έναν περήφανο αετό.
Γεμάτη θάματα, η νυχτιά, παραμυθένια, μαγική,
μέσα στο φως του θεϊκού του μεγαλείου λουσμένη.’
Η Ιέρεια Ρήγισσα, του Δία η ερωμένη, του χάρισε
της αστραπής τον γιό, τον τιμημένο, από Θεούς,
Μούσες, Ημίθεους, κι’ όλη την οικουμένη!

ΣΤΗΝ ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΗ
Στην βλογημένη Ελληνική Μακεδονική γή, πούχε Ρήγα, τον Φίλιππο Β’ ζούσαν, Ολύμπιοι Θεοί, Μούσες, Νύμφες, Ήρωες,
Μύθοι. Εκεί, ευτύχησε να δει τι φως, του Δία ο γιός, ο εκλεκτός,
ταγμένος απ’ τη Μοίρα τη πρωτάκουστη, για την Αθανασία.
Μεγάλωνε ώρα την ώρα, ωσάν δεντρί, πλατάνι, ριζωμένο,
μές’ την Ελληνική τη γή, στούς πρόποδες του Ολύμπου.
Ζούσε μέσα στα δάση τα πυκνά, λουζόταν στα ποτάμια,
κι’ έφηβος πιά, πανέμορφος, ορμητικός, για δράση ανυπόμονος.
σαν, “έφυγε” ο Ρήγας, και πατέρας του, από φονιά το χέρι,
το πιό λαμπρό αστέρι, του Ελληνικού Ουρανού,
πέρασε τον Ελλήσποντο, και φώτισε τον Κόσμο!
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ με αναφορά στο 1821

[Παυλίνα Μπεχράκη]
Εικαστικός, Συγγραφέας, Ποιήτρια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.