Η Αναγέννηση

1027

Μένουμε σπίτι και συλλογιζόμαστε.

Αφουγκραζόμαστε και σκεπτόμαστε.

Άπλετος χρόνος για ανάλυση, για σκέψη.

Τί είχαμε αφήσει μισό?

Τί έμεινε στη μέση?

‘Ανθρωποι, σχέσεις, εργασία, οικογένεια..

Και κάθε νύχτα συνήθως, μέσα στο σπίτι, τότε..

Τότε είναι που αρχίζουμε να θυμόμαστε..τα άσχημα..και μετά τα καλά..

‘Οχι μόνο το πόνο και το άγχος,

αλλά και τις χαρές, τις στιγμές του γέλιου, της ανεμελιάς..

Όταν πια βαρεθούμε να είμαστε θυμωμένοι, όταν δεν έχουμε άλλο ‘εγώ’ να προστατεύσουμε,

όταν δεν έχουμε λόγο κανένα να θρέψουμε τον εγωισμό..

Γιατί απλά χάθηκαν οι λόγοι..

Τότε θυμόμαστε να ξεχάσουμε…και θυμόμαστε να θυμηθούμε αυτά που αξίζουν.

Αυτά που σηκώνουν τη ψυχή, αυτά που την έχουν ντύσει..κάτω από τ’άλλα..

Τα περιττά..

Εκεί είμαστε..εκεί πάμε..εκεί αγγίζουμε..

Δειλά στην αρχή και μετά σίγουρα.

Σίγουρα γιατί ΤΩΡΑ τα είδαμε..τώρα τα ξέρουμε.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος..δεν υπάρχει τίποτα πέρα από αυτά.

Γιατί απλά χάθηκαν οι λόγοι..

Οι άλλοι λόγοι.

Κι έτσι κάπως ανθίζει ο άνθρωπος…

Ξανά από την αρχή..

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.