Ποιους και γιατί τους ξεβράζει το Ποτάμι…

133

 \r\n

\r\n\r\nΤο Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη φαίνεται να βρίσκει «κοίτη» στην ελληνική κοινωνία, παρά το γεγονός πως οι λαϊκιστές κυρίως το κατηγορούν για λαϊκισμό, οι αριστεροί για φιλελευθερισμό και οι φιλελεύθεροι σαν αριστερισμό.\r\n\r\n Γράφει ο Κώστας Στούπας\r\n\r\nΕπαναλαμβάνω όπως και πριν 15 μέρες στο άρθρο «Ποιοι φοβούνται το Ποτάμι» πως, το μήνυμα που φέρνει το Ποτάμι δεν αφορά τόσο αν το νερό που κατεβάζει είναι περισσότερο «θολό» από αυτό των άλλων κομμάτων, αλλά κυρίως τη δίψα της ελληνικής κοινωνίας για νέα πρόσωπα και φρέσκες ιδέες.\r\n\r\nΤο μήνυμα που έφερε η εμφάνιση του Ποταμού και η εκτόξευση στις δημοσκοπήσεις είναι πως και αύριο το πρωί αν εξαφανιστεί, θα αναβλύσουν καινούργιοι παρόμοιοι σχηματισμοί, γιατί όλοι πλέον διαβάζουν στις εξελίξεις την ανάγκη της κοινωνίας να αλλάξει σελίδα.\r\n\r\nΚατά «το μέσο είναι το μήνυμα» στην προκειμένη περίπτωση το μήνυμα είναι η αποδοχή που βρίσκει το καινούργιο. Μέχρι την εμφάνιση του Ποταμού, το μόνο νέο που είχε αναδείξει αυτή η κρίση στην πολιτική σκηνή, ήταν η Χρυσή Αυγή και μέσω του ΣΥΡΙΖΑ η ανάδειξη της παλαβής αριστεράς των μαοϊκών-σταλινικών στον αφρό των εξελίξεων. Δηλαδή, είχε αναδείξει σε πρωταγωνιστές τους χειρότερους εφιάλτες του ναζισμού και του κομμουνισμού.\r\n\r\nΟ ψυχολογικός κύκλος της κρίσης\r\n\r\nΣτην αρχή αυτής της κρίσης επικράτησε ο αιφνιδιασμός. Κανείς δεν πίστευε πως η Ελλάδα χρεοκόπησε και αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ. Ήταν η εποχή της άρνησης και περίοδος που ένας πολιτικός διάτων(όπως αποδεικνύεται σήμερα) αστήρ της κρίσης υποστήριζε: Είναι μύθος η χρεοκοπία.\r\n\r\nΜετά την άρνηση ακολούθησε ο θυμός. Ήταν η εποχή της Πλατείας Συντάγματος και της μούτζας όπου επωάστηκαν τα μαύρα, κόκκινα κλπ αυγά του φιδιού.\r\n\r\nΜετά ήρθαν οι εκλογές του 2012 και ο άλογος θυμός μπήκε στην κάλπη και από εκεί στη Βουλή.\r\n\r\nΜετά το θυμό ακολουθεί το συνειδητοποίηση της νέας κατάστασης και το παζάρι με την πραγματικότητα.\r\n\r\nΜετά η κατάθλιψη και έσχατη η αποδοχή της νέας πραγματικότητας ως αφετηρίας για επανεκκίνηση. Κάπως έτσι περιγράφει την φάση ενός ψυχολογικού κύκλου το μοντέλο Kubler-Ross.\r\n\r\nΧρυσή Αυγή, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και τώρα Ποτάμι και πάει λέγοντας ήταν οι πολιτικές αξιοσημείωτες απαντήσεις αυτών των διακυμάνσεων…\r\n\r\nΑπό την πρώτη ομάδα νέα πρόσωπα στη σκηνή έφερε η ΧΑ, ενώ οι υπόλοιπες αφορούσαν την ανακύκλωση παλιών προσώπων που έφεραν μερίδιο ευθύνης για την κρίση και προσπαθούσαν να αποποιηθούν, να επωφεληθούν και να επιβιώσουν πολιτικά και επαγγελματικά.\r\n\r\nΤο Ποτάμι είναι η τελευταία νέα εμφάνιση και ορίζει την φάση που η κοινωνία εγκαταλείπει την περίοδο του άλογου θυμού που ενδύθηκε ιδεολογικά σχήματα του παρελθόντος και φιλοδοξεί να αντικαταστήσει το πολιτικό σκηνικό που χρεοκόπησε με νέες συνθέσεις.\r\n\r\nΤο πιθανότερο είναι πως σύντομα θα προκύψουν νέα Ποτάμια και από το χώρο της κεντροδεξιάς, με νέα πρόσωπα, άλλες αντιλήψεις χωρίς τις πελατειακές δεσμεύσεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις του παρελθόντος. Κυρίως όμως χωρίς τους ανεπάγγελτους πολιτικούς που γεννήθηκαν στους κομματικούς σωλήνες της μεταπολίτευσης.\r\n\r\nΤο νέο δίπολο ή τρίπολο…\r\n\r\nΣε κάθε εποχή οι κοινωνίες ισορροπούν και προχωρούν μέσω της ταλάντωσης μεταξύ ενός διπόλου συντηρητικών και προοδευτικών ιδεών. Αμφότερες είναι το ίδιο χρήσιμες. Απλός ο συρμός κάθε εποχής κάνει τις μεν ή τις δε περισσότερο προσφιλείς.\r\n\r\nΑριστοκρατικοί, δημοκράτες, γιακωβίνοι, γιρονδίνοι, μοναρχικοί, φιλελεύθεροι, δεξιοί, αριστεροί αποτελούν τις δυο εναλλασσόμενες όψεις του ίδιου νομίσματος σε κάθε εποχή.\r\n\r\nΜεταπολεμικά και μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα το δίπολο ήταν μεταξύ αριστεράς και δεξιάς.\r\n\r\nΟι όροι αριστερά και δεξιά σήμερα είναι κενοί περιεχομένου, κούφιες λέξεις. Αποτελούν το άλλοθι για να συνεχίζουν να κάνουν καριέρα στην πολιτική οίτινες από τη μια και την άλλη πλευρά.\r\n\r\nΤο δίπολο αυτό φαίνεται να φτάνει στο τέλος του. Όπως έφτασε στο τέλος του παλιότερα το δίπολο μοναρχικών και φιλελευθέρων.\r\n\r\nΕξ ου και ο πανικός που προκάλεσε η φράση του κ. Θεοδωράκη πως το Ποτάμι «κλέβει» ιδέες από αριστερά και φιλελευθερισμό.\r\n\r\nΓια να καταλάβουμε σήμερα τι κόμματα χρειαζόμαστε κι εμείς και οι υπόλοιπες χώρες της Δύσης, πρέπει να εντοπίσουμε ποια είναι τα προβλήματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.\r\n\r\nΔυστυχώς ή ευτυχώς, η τεχνολογία έχει φτάσει εδώ που είναι και θα συνεχίσει να εξελίσσεται. Οι άνθρωποι ενημερώνονται τάχιστα σε όλο τον πλανήτη και μπορούν επίσης να αναπτύσσουν δραστηριότητες σε όλο τον πλανήτη. Μπορούν να μένουν στη Σαντορίνη ή τα νησιά Ανταμάν και να εργάζονται στην Φρανκφούρτη ή της Νέας Υόρκης. Μπορούν να αγοράζουν και να πωλούν προϊόντα μέσω διαδικτύου παντού όπου εξαπλώνεται αυτό. Η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν σταματά σε εθνικά σύνορα. Οι δορυφόροι όλων ίπτανται πάνω από τα κεφάλια όλων.\r\n\r\nΥπό τη σκιά αυτών των δεδομένων μερικά από τα προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι:\r\n

    \r\n

  • Η ισχυρή μεταναστευτική πίεση στις χώρες της Δύσης.
  • \r\n

  • Η δημογραφική γήρανση τω χωρών της Δύσης.
  • \r\n

  • Η βόμβα του ασφαλιστικού συστήματος λόγω δημογραφικής γήρανσης.
  • \r\n

  • Ο ανταγωνισμός με άλλες 200 χώρες για την προσέλκυση επενδύσεων.
  • \r\n

  • Ο φορολογικός ανταγωνισμός που δεχόμαστε από γειτονικές χώρες.
  • \r\n

  • Ο ανταγωνισμός που δεχόμαστε από χώρες φθηνού εργατικού κόστους.
  • \r\n

\r\nΗ εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος στη χώρα και την Ευρώπη έτσι ώστε οι αποταμιευτές να νιώθουν ασφαλείς και ο κλάδος να λειτουργήσει σαν αναπτυξιακός μοχλός. (Ποιος θα καταθέσει τα χρήματα σε μια εθνικοποιημένη τράπεζα την οποία διοικεί κάποιος αφισσορυπαντής του κ. Λαφαζάνη;)\r\n\r\nΗ αλλαγή της νοοτροπίας ενός λαού που έχει εθιστεί πως η καλύτερη λύση για το μέλλον είναι μια αργομισθία στο δημόσιο.\r\n\r\nΗ αλλαγή της νοοτροπίας των επιχειρηματιών οι οποίοι έχουν συνηθίσει πως το κλειδί της επιτυχίας είναι στα λαδώματα δημοσίων υπαλλήλων και τα «κονέ» με πολιτικά πρόσωπα…\r\n\r\nΔεν υπάρχουν αριστερές ή δεξιές λύσεις για παραπάνω προβλήματα γιατί οι απαντήσεις που δίνουν οι αριστεροί και δεξιοί του παρόντος πολιτικού συστήματος μοιάζουν με δυο σταγόνες νερό. Αφορούν το παρελθόν του τελευταίου ψυχρού πολέμου και την διεθνή οικονομία των ελεγχόμενων ισοτιμιών που χρεοκόπησε στα στις αρχές της δεκαετίας του ’70.\r\n\r\nΕνώ τα σύνορα της χώρας πιέζονται από την μετακίνηση φτωχών μεταναστών, τα παιδιά μας αποτελούν ήδη αυτό που ονομάζεται σύγχρονοι νομάδες που μετακινούνται ή δεν μετακινούνται και εργάζονται, διασκεδάζουν, εκπαιδεύονται σε πολλές γλώσσες, διαφορετικούς πολιτισμούς και περιοχές του πλανήτη. Όλα αυτά απαιτούν νέες μορφές πολιτικής έκφρασης. Ούτε ο Στρατούλης, ούτε ο Μιχαλολιάκος, ούτε ο Κουτσούμπας, ούτε ο Παυλόπουλος με τον Πολύδωρα με το υπόλοιπο θέατρο σκιών αποτελούν υποκείμενα αυτής της έκφρασης.\r\n\r\nΟι παραπάνω τεκτονικές αλλαγές προσδίδουν θολερότητα και αντιφατικότητα στο Ποτάμι αλλά και τις άλλες νέες ανάλογες κινήσεις που θα ακολουθήσουν.\r\n\r\nΚατ’ αυτήν την έννοια το Ποτάμι φαίνεται να λειτουργεί σαν καταλύτης και είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί και ένα Ποτάμι από το χώρο που με τα σημερινά δεδομένα ορίζεται σαν κεντροδεξιά. Όσο λιγότερα πρόσωπα από αυτά που διέπρεψαν δια της πελατειακής παρουσίας και της πολιτικής απουσίας του διαθέτει τόσο πιο γρήγορα θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.\r\n\r\nΚαθώς η οργή υποχωρεί, το κέντρο του πολιτικού συστήματος ανακτά βαρύτητα εκ νέου με νέα δεδομένα.\r\n\r\nΗ Ελλάδα αλλάζει, προς το καλό αυτή τη φορά…\r\n\r\nΟι απαραίτητες θεωρίες συνωμοσίας\r\n\r\nΟ βαθμός οπισθοδρομικότητας και η αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας από την αριστερά κυρίως μετριέται μεν την ευκολία που αποδέχεται τις θεωρίες συνωμοσίας. Το ΚΚ αποτελεί εδώ και δεκαετίες τρανή απόδειξη. Το ίδιο επαναλαμβάνεται και με το ΣΥΡΙΖΑ.\r\n\r\nΚάθε τι που δεν μπορούν να το αντιληφθούν με το στενό ιδεολογικό οπλοστάσιο το αποδίδουν σε αποτέλεσμα διεργασιών σκοτεινών δυνάμεων.\r\n\r\nΚατ’ αυτή την έννοια το Ποτάμι προσπαθούν να το αποδώσουν σε πρόσχημα παρέμβασης του μιντιακού και επιχειρηματικού κατεστημένου.\r\n\r\nΤο εγχώριο κρατικό μιντιακό και επιχειρηματικό κατεστημένο αν είχε σχέδιο και στρατηγική η χώρα δεν θα είχε φτάσει εκεί που είναι. Δυο φορές προσπάθησε να επηρεάσει την ανάδειξη ηγεσίας στα δυο μεγάλα κόμματα, το μόνο που πέτυχε είναι να αναδειχτούν οι αντίπαλοι.\r\n\r\nΕξάλλου το ίδιο βρίσκεται σε αποδρομή ισχύος και αυτό που προσπαθεί είναι να περισώσει και όχι να επιβάλει.\r\n\r\nΤο διαβάσαμε στο capital.gr\r\n\r\n

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.