Ο καρκίνος δεν είναι «λέξη»… Είναι πρόληψη και πόλεμος!

486

     

Πες μου έναν που δεν τον έχει αντιμετωπίσει. Με οποιονδήποτε τρόπο! Ο ίδιος, ο φίλος, ο συγγενής, ο γονιός, το παιδί… ο γείτονας, ο συγχωριανός… Κάποιος που ξέρεις!

Πες μου έναν που δεν έχει νιώσει την ανάσα του κοντά ή μακριά και τότε θα σου πω «απόλυτα ευτυχής» μπορεί να είναι… Εγώ δεν είμαι σίγουρα! Δεν με εξαίρεσε, δεν με προσπέρασε. Με άγγιξε με όλους τους τρόπους... Μου “πήρε” αλλά και μου “άφησε” ανθρώπους γι αυτό κι αυτές τις σκέψεις καταθέτω σήμερα αλλά και κάθε μέρα της ζωής μου… Μου έδωσε “μαθήματα ζωής”, ψυχικής αντοχής και χαρακτήρα! Με άλλαξε!
Γιατί ο καρκίνος, αυτή η ύπουλη και τόσο διαδεδομένη πια αρρώστια αγγίζει τις ζωές όλων μας!

Σαν κατάσταση μας φοβίζει. Είναι ο θάνατος με τον οποίον άρρηκτα τον έχουμε συνδέσει προσπερνώντας όλους εκείνους που κατορθώνουν να τον νικήσουν…

Και γι αυτό τον κουκουλώνουμε με χιλίους δυο τρόπους!  Αποφεύγουμε ακόμα και την λέξη να πούμε… Γιατί αν την πούμε είναι στιγματισμός!

Βλέπεις ο καρκίνος για την φοβική κοινωνία μας δεν  είναι μια ακόμα αρρώστια. Πολύ σοβαρή σίγουρα, με πολλές μορφές αναμφισβήτητα, θανατηφόρα σε πολλές περιπτώσεις αλλά… όπως τόσες άλλες!

Το ξεχνούμε και το προσπερνούμε! Δεν λέμε ότι πάσχουμε από καρκίνο ή ότι κάποιος δικός μας τον αντιμετωπίζουμε γιατί είναι «στίγμα ζωής»!

Εμείς το μετατρέψαμε σε τέτοιο διογκώνοντας πέραν του μεγέθους της μια αρρώστια που μπορείς να πολεμήσεις!

Έτσι έχουμε την «παλιαρρώστια», την «έξω από εδώ», το «σκουλήκι», το «παλιόπραγμα»  και τόσα άλλα που μάταια προσπαθούν να καθησυχάσουν τον τρόμο που προκαλεί η λέξη «καρκίνος»…

Έγινε πεποίθηση μας πως ακόμα και εκείνοι που τον νικούν είναι εσαεί άρρωστοι! Γιατί μπορεί να επανέλθει!

Όπως δηλαδή μπορεί να συμβεί σε κάθε αρρώστια!

Όμως όχι!

Επιλέγουμε έτσι να τον κατηγοριοποιήσουμε, έτσι να τον εξαιρέσουμε και εν τέλει όλους όσους ασθενούν από καρκίνο να τους περιθωριοποιήσουμε… Σαν να ταν ο καρκίνος κολλητικός!

Ποιος όμως είναι εκείνος που εξαιρείται, αναρωτιέμαι!

Όλοι είμαστε εν δυνάμει ασθενείς! Όπως και για όλες τις ασθένειες, όπως και για όλα τα ατυχήματα που μπορούν να βάλλουν τη ζωή μας ή και να την περαιώσουν!

Η σημερινή ημέρα δεν πρέπει παρά να είναι η αφορμή! Η αφορμή για να αναλογιστεί ο καθένας μας ξεχωριστά τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον καρκίνο…

Και, γιατί όχι, να κάνει και το πρώτο βήμα! Να τον αποδεχτεί λέγοντας το όνομα του… Έπειτα να δραστηριοποιηθεί… Να βοηθήσει δομές, να στηρίξει ανθρώπους, να πάψει να τους λυπάται μόνο ,γιατί ενδόμυχα αυτό γίνεται…Γιατί ενδόμυχα στο άκουσμα της λέξης «καρκίνος» η επόμενη λέξη είναι θάνατος!

Τι κι αν μεσολαβεί μια τεράστια μάχη! Τι κι αν είναι χιλιάδες εκείνοι που την έδωσαν και την κέρδισαν!

Τι κι αν καθημερινά η επιστήμη βρίσκει δρόμους και τρόπους να την αντιμετωπίσει!

Για εκείνους που ο καρκίνος είναι η ασθένεια τους ή ήταν η ασθένεια τους δεν θα  πω πολλά! Είναι εκείνοι που διαπιστώνουν ακριβώς εξαιτίας του τα τεράστια αποθέματα της δύναμης τους και κατανοούν πως όλα τα υπόλοιπα, όλα αυτά που πιο πάνω αναφέρω, δεν έχουν καμία απολύτως σημασία.  

ΥΓ: Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας  τα 5 εκατομμύρια περιπτώσεων καρκίνου  από τα 18 παγκοσμίως για το 2018  αφορούσαν τον μαστό, τον τράχηλο της μήτρας, το παχύ έντερο και τη στοματική κοιλότητα, δηλαδή καρκίνους οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν ανακαλυφθεί πρώιμα και να αντιμετωπιστούν πιο αποτελεσματικά, βελτιώνοντας την επιβίωση των ασθενών και την ποιότητα ζωής τους. Ας γίνει λοιπόν η πρόληψη συνείδησή μας, είναι ένα βήμα σημαντικό!

Χριστίνα Τσιορωτά

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.