Καζίνο: Όταν η “κότα έπαψε να γεννάει χρυσά αυγά”

21

Πολλές φορές σκέφτομαι πως η πολιτική ζωή στο Λουτράκι «αλλοιώθηκε» ή «αλώθηκε» με την ύπαρξη του Καζίνο .

Δικαίως θα αναρωτηθεί  κάποιος, πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Η ύπαρξη μιας τέτοιας επένδυσης τότε, σε ένα Λουτράκι που “έδυε” τουριστικά, που «θάμπωνε» το τουριστικό του πρόσημο ,συνδέθηκε  (κακώς)με το μέλλον της πόλης.

Στην αρχή το Καζίνο Λουτρακίου με τους πολλούς εργαζομένους και τους χιλιάδες πελάτες ήταν «η κότα με τα χρυσά αυγά» .Και όσο η «κότα» έφερνε χρυσό και  οι αριθμοί ευημερούσαν , τόσο μεγαλύτερες γίνονταν οι προσδοκίες  της πόλης.Γιατί η πόλη με τις προσδοκίες έζησε όλα αυτά τα χρόνια,

Γύρω από τα «χρυσά αυγά» στήθηκε ένα σύστημα που διαμόρφωνε την πολιτική ζωή της πόλης και του δήμου κατ επέκταση.

Στην αρχή οι δημοτικές αρχές γεύονταν την αλαζονεία του πλούτου.

Το πρεστίζ έναντι των υπολοίπων αυτοδιοικητικών ήταν εξαιρετικά υψηλό.

Στα του οίκου όμως «οι κωδικοί επικοινωνίας με τους επιχειρηματίες, διαχειριστές, διευθυντικά στελέχη» πρόδιδαν μια μορφή δουλοπρέπειας.

Αλλά, θα μου πεις,  γιατί ο εκάστοτε τοπικός άρχων τότε να προβληματιστεί; Τα έσοδα ήταν μεγάλα.

Βέβαια ο τοπικός άρχων θα έπρεπε να προβληματιστεί για το πού θα έπρεπε  να επενδυθούν αυτά τα χρήματα για  να αναμορφώσουν την πόλη και τον δήμο. Ο εκάστοτε τοπικός άρχων θα έπρεπε να διαχωρίσει την επένδυση και το μέλλον της , με το μέλλον της περιοχής του και το προφίλ που θα ήθελε να της δώσει.

Όλα αυτά τα χρόνια παρατηρήσαμε αποσπασματικές ενέργειες δημάρχων , έργα μικρομεγαλισμού που τελικώς δεν δημιούργησαν το σύμπλεγμα της μελλοντικής προοπτικής της πανέμορφης κατά τα άλλα λουτρόπολής μας.

Ο πολιτικός διάλογος στα Δημοτικά Συμβούλια άλλαξε.

Καλύφθηκε από ένα πέπλο καχυποψίας,όχι πάντα αδικαιολόγητης. Μιας καχυποψίας που πάντα φρέναρε πρωτοβουλίες ,έβαζε κόκκινες γραμμές.Ήσουν φίλος του Καζίνο; Προχωρούσες αυτοδιοικητικά.

Ήσουν ο Ρομπέν των Δασών του Λουτρακίου; Χαιρέτα την « καρέκλα» που ονειρεύτηκες.

Και αν όλες αυτές οι διαπιστώσεις έμοιαζαν τότε γραφικές, τότε που κότα γεννούσε τα χρυσά αυγά, τώρα που σταμάτησε πολλοί θυμήθηκαν τη λαική ρήση « στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

Γιατί τότε υπήρξε το ερώτημα που παρέμεινε δυστυχώς θεωρία, πως ο κόσμος πάει κι έρχεται στο καζίνο και στο ξενοδοχείο του,χωρίς να κερδίζει επί της ουσίας κάτι η πόλη.

Παρέμεινε θεωρία γιατί δούλευαν τόσοι εργαζόμενοι, υπήρξε η αλυσίδα της τροφοδοσίας, υπήρξε έστω και η αίγλη του πιο πολυσύχναστου Καζίνο, που έπλαθε ο κάθε Λουτρακιώτης στον μύθο του.

Τα πρώτα  κακά σημάδια διαφάνηκαν αρκετά χρόνια πριν. Ουδείς ανέμενε όμως πως θα υπάρξει το σημείο 0.

Και επομένως , όχι ξαφνικά, άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα. Τα άδεια ταμεία, οι κατασχέσεις , οι απεργίες, τα δικαστήρια..

Σήμερα βιώνουμε το σκηνικό  με αυτό που ζήσαμε πριν από λίγα  χρόνια.

Η κρίση ανάμεσα στην δημοτική αρχή και στην διοίκηση του Καζίνο.

Απο εκεί και πέρα όλοι γνωρίζουμε την συνέχεια μέχρι σήμερα , που ένας άλλος δήμαρχος, ο Γιώργος Γκιώνης, ο οποίος θεωρητικά είχε πολύ καλύτερες σχέσεις από τον προηγούμενο δήμαρχο φτάνει στο σημείο να δηλώνει δημοσίως πως δεν επιθυμεί πλέον να συνομιλεί με τον επίσημο διαχειριστή της επιχείρησης.

Συνεντεύξεις εκατέρωθεν,αποκαλύψεις και δηλώσεις.

Δυστυχώς στην προκειμένη περίπτωση το πρώτο δημοτικό συμβούλιο μετά από όλα αυτά είναι και πάλι κατώτερο των περιστάσεων.

Αν ξεκινήσουμε από το αξίωμα πως όλοι έκαναν λάθη, και οι τρεις αιρετοί – αρχηγοί των παρατάξεων- καταλήγουμε στο επιβεβλημένο να σταθούν αρωγοί στην δημοτική αρχή , με όσα και αν τους χωρίζουν. Το οφείλουν στους δημότες τους που τους τίμησαν.

Εικόνες σαν του πρόσφατου δημοτικού συμβουλίου, με ίχνος γόνιμου διαλόγου, παρά μόνο λεονταρισμούς , είναι προσβολή για το δημόσιο αίσθημα. Οφείλουν όλοι να συμμετάσχουν στην επιτροπή που θα συσταθεί για την διαπραγμάτευση με το νέο επενδυτή, που ελπίζουμε να υπάρξει.

Η υπόθεση της «γνωμοδότης  Τσοβόλα» που πλέον έλαβε τον δρόμο της δικαιοσύνης , θα πρέπει να ενώσει και να τους κάνει όλους σοφότερους.

Ο χρόνος μετράει αντίστροφα.

Τζένη Σουκαρά