Γεμίσαμε τέρατα!

64

Γεμίσαμε τέρατα!

Μάνες που σκοτώνουν,μάνες που πετούν τα μωρά από το παράθυρο,γονείς που βιάζουν κατ’ εξακολούθηση τα παιδιά τους.!

Μεγαλύτερο  τέρας η κοινωνία που τα τρέφει.Η κοινωνία που ξέρει και  δεν μιλά,η κοινωνία που λοξοκοιτά  τα αθώα «μιάσματα» και που  τώρα κάνει την αιφνιδιασμένη.

Μια κοινωνία αδιάφορη και εγκληματικά υποκριτική.

Η κοινωνία που δεν προστάτεψε,οι γείτονες που δεν άκουγαν τα κλαμματα ενός μωρού στον ακάλυπτο,οι κάτοικοι που φοβούνταν μήπως γίνει κανένα κακό, οι δημόσιες υπηρεσίες που ολιγώρησαν, οι επιστημονικοί σύμβουλοι που ξεγελάστηκαν, η κραυγή ενός παιδιού για βοήθεια, το κλάμα ενός μωρού μέχρι το τέλος του.

Μια κοινωνια τερας βουτηγμένη στην  υποκρισία.

Πόση δύναμη χρειάζεται να βρει ένα παιδί μετά απο τόσα που έχει περάσει απο τους ίδιους του τους γονείς για να φωνάξει βοήθεια; Και όταν φώναξε πόση απογοήτευση όταν επέστρεψε στο κολαστήριο, διότι κανείς δεν κατάλαβε. Διότι κάποιος λάθος μέτρησε τα βλέμματα και τις λέξεις.

 

Και  τώρα που  άνοιξε σαν βεντάλια η υπόθεση  σε όλες της τις πτυχές καθρέφτης σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω!.Μια μικρογραφία είναι η Λέρος του δικού μας συνολικού ξεπεσμού. Που δεν αποκόπηκε ποτέ από το Κωσταλέξι. Με φωτεινές εξαιρέσεις. Σαν της θείας των παιδιών στην Λέρο. Και αυτή τοπική κοινωνία είναι που δεν φοβήθηκε. !

Η νέα αποτρόπαια υπόθεση έρχεται, τώρα που συζητιέται το θέμα των υιοθεσιών, για να δώσει ένα ακόμα επιχείρημα σε όσους ισχυρίζονται πως τα παιδιά πρέπει να τα μεγαλώνουν αυτοί που τα αγαπούν (και όχι απαραιτήτως αυτοί που τα κάνουν).

Έρχεται όμως και για να μας βάλει μπροστά στις δικές μας ευθύνες, κάθε φορά που υποπτευόμαστε αλλά σιωπούμε. Κάθε φορά που μπροστά στα μάτια μας συντελούνται μικρά ή μεγαλύτερα εγκλήματα με θύματα παιδιά, τα οποία προσπερνούμε επειδή βαριόμαστε να ασχοληθούμε, επειδή έχουμε τις δικές μας σκοτούρες, επειδή δεν μας αφορούν

. «Δεν με αφορά» σκέφτομαι και εγώ καθημερινά, όταν βλέπω άντρες και γυναίκες να ζητιανεύουν χρησιμοποιώντας ως δολώματα τα εξαθλιωμένα παιδάκια τους. Δεν με αφορά τελικώς;Με αφορά γιατί σήμερα και χθες και αύριο ντρέπομαι.Ντρέπομαι και οργίζομαι .Γιατί τέτοια κοινωνία τεράτων ,μικρών και μεγάλων δεν την θέλω. Και γιγαντώνεται με τις δικές μου ανοχές.

Τι να λέει αν πρέπει να σηκωθώ απο τον καναπέ μου να διαδηλώσω κατά των μνημονίων, των Σκοπίων και όλων των συναφών, όταν έχω πιάσει τέτοιο πάτο;Όταν έχω τελειώσει μέσα μου;

Ώρα λοιπόν να ξυπνήσουμε! Αυτή είναι εν τέλει και η θωράκισή μας! Τα σύνορα της υπόστασης μας .

Τζένη Σουκαρά

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.