ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟ Ο ΤΑΫΓΕΤΟΣ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΑΝΗ

676
smart
Γράφει η Παυλίνα Μπεχράκη
παυλίνα μπεχράκη
ΌΤΑΝ ήλθα στον Κόσμο,και είδα
τον ήλιο είπα.Θα πρέπει κάτι ν’αφήσω πάνω ,
φεύγοντας.Καί το βρήκα αρκετό,ν’ανεβώ
στη κορυφ’η σου,να πετάξω
στη γή ,ένα λουλούδι.
Η Ουράνια δαντέλα
η σχεδόν κυματίζουσα,
των γραμμών σου θαρρεί,
όταν δύει ο ήλιος,
και γιμίζει αγγέλλους,
προχωρουν κι’ανεβαίνουν,
ως τις δύό κορυφές
στη μεγάλη κορφή σου,
συγκεντρώνοντας πάνω της,
σαν μιά χορωδία.
Εδω πάνω,είναι ο θάνατος άγνωστος,
έλεγα,κι’έγραφα κάποτε.Ήταν
αλήθεια,Γίνεται συχνά.
Τα περάσμα έκλειναν,
ο κρύος αέρας, κι’οι σκιές
της νυχτός,δεν έβισκαν δίοδο.
Συναντιόνταν,
το έξω μου, και το μέσα μου φώς,
κι’απλωνόταν δίχως όρια δίπλα μου.
{ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ}
Ταξιδετή,
ΣΑΝ βρεθείς στη Μάνη,τον μαγικό τόπο με τα κάστρα, κατά πως τον ονομάζει στο <ταξιδεύοντας> ο Καζαντζάκης,θα νιώσεις δέος κοιτάζοντας ψηλά,προς του ουρανού τα μέρη,τον περήφανο χιλιοτραγουδισμένο Ταϋγετο,να αγκαλιάζει προστατετικά,,και
να ξαπλώνει,ερωτικά,με πάθος πρωτόγνωρο, και με χάρη περισσή,το πανέμορφο σώμα της.Θά τον δείς να ατενίζει,αγέροχος το απέραντο γαλάζιο.του Κρητικού Πελάγους,αυτός ο πανέμορφος, με τις διαδοχικές χαράδρες, που αρχίζουν από τη υψηλή κορυφή, και φθάνουν στ’άκροθαλάσσι,
λούζεται και δροσίζεται από ποταμούς,που τράχοντας, στους γόνιμους κάμπους κοιτάνε με δέος την κορυφή, του πέτρινου Γίγαντα,που γράφει,και ζωγραφίζει, με μοναδική δεξιοτεχνία, καλλιγραφικά,και διακριτικά,τα όρια της κυριαρχίας του,από την ανατολή μέχρι τη δύση.
_ΣΤΗΝ ανατολική του μορφή, τρέχουν τα δάση,τα νερά,οι πεδιάδες οι ραχούλες,και τα μικρά οροπέδια,όπου άνθρωποι εραστές της γόνιμης γής ευτυχούν,ανάμεσα στα πόδια αυτού,του <Μαγικού> βουνού, και στου Ευρώτα, την υδάτινη γή,
σε αντίστηξη,με την άλλη τη δυτική μορφή του,όπου γυμνός,πεισματάρης,δίχως ανασασμό,βυθίζεται στη θάλασσα,χαμηλώνοντας,,να αναμετρηθεί,σαν ίσος προς ίσον με τη πέτρα,στ’αλώνια της λεβεντογέννας Μάνης,της ξακουστής,
της περήφανης,τις χαιδεμένης του ήλιου! Μιας γής, άλλού γόνιμης, φιλόστοργης,που τρέφει,την ελιά το ωραίο δέντρο το απαλό και ,τη σέβονται οι Θεοί,και αλλού,της σκληρής σαν πέτρα,
έτσι που ακόμα και η βροχή τρέχει, τρέχει,ανυπομονη φοβισμένη,σαν να θέλει να προλάβει, να βρεί τη θάλασσα, ν’αφήσει τη τελευταία ανάσα της, ,πότε πάνω στον αφρό των κυμάτων,και άλλοτε πάνω στο ήρεμο ασάλευτο,ηλιόχαρο υδάτινο κορμί της.αθάνατης θάλασσας,για να γευτεί,έστω μια μικρή στιγμή αθανσίας…..
Ταξιδευτή,
ΣΟΥ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ,,πως θα μαγευτείς, από μιά μυστυρειώδη γοητεία, όταν θα αντικρίσεις μέσα από τον κάμπο, να ορθώνεται ξαφνικά, στο βάθος του ορίζοντα ,ο Ταύγετος,με μεγαλοπρεπεια,ανάμεσα στα μισογκρέμισμένα μουράγια , πύργους,και πολεμίστρες, ίδια κορώνα.Θά νιώσεις, τη καρδία σου να τινάζεται στη ύψη να αντρειεύεται, .Ό άγιος αυτός τόπος,με την υπερκόσμια δύναμή του, θα αρπάξει τον χρόνο από τα μαλιά,και θα τον υποχρεώσει να σε ταξιδεέψει,στ’αλλοτινά τα χρόνια,όπου, ήταν κταφύγιο,ευλογημένο,της της Εθνικής συνείδησης, της αξιοπρέποεας,της ανδρείας!
_Ό ΑΓΙΟΣ αυτός τόπος με την υπερκόσμια ομορφιά,δύναμη,συνομιλεί με τη Μοίρα,και τη Νέμεση,ζητώντας τους να του αποκριθούν, στις μεγάλες απορίες της υπαρκτής ζωής.Τήν αγάπη,το χρέος,το δίκιο,το μίσος,που δεν στομώνει,τη περηφάνεια,την εκδίκηση.Τόπος επανασάτης, αδάμαστος,απέδειξε με τον πολύχρονο πηγαιμό του, όπως προειπαμε,του Ελληνισμού το μεγαλείο!
_ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΕΣ της Μάνης,πολέμησαν στη θαλασσα,τον Τούρκο κατακτητή, όπως και στη στεριά,οι ανδρείοι Μανιάτες,οι κλέφτες στα βουνά της για τη λευτεριά της Πατρίδας.Αυτοί οι σκληροτράχηλοι θαλασσινοί,κάνανε πειρατεία,σαν αντίσταση,σαν εκδίκηση.Υπήρχαν βέβαια και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.Τελειώνοντας αυτό το κεφάλαιο – αφιέρωμα στη Μάνη θα πούμε πως αυτή η Αθώα αυτή μοναδική σε ωραιότητα Γη,με τη μεγάλη ψυχή, απέδειξε περίτρανα,πως ο Ελληνισμός, παρ΄΄ολα τα κακά συναπαντήματα είναι αθάνατος,και η καρδιά του θα χτυπάει για πάντα,όσο υπάρχη ανθρωποτητα!Γιατί η Ελληνική ψυχή και σκέψη μόνο,,τον Κόσμο όλο μπορεί να σώσει,με τη Σοφία και την ωραιότητα!
[Παυλίνα Μπεχράκη.}
Εικαστικός,Συγγραφέας Ποιήτρια.
<Εις μνήμην του αγαπημένου μου Στρατηγού Βλάση Μπεχράκη, ,μέλους της Μεγγάλης Οικογένειας της Μάνης, αυτή η αναφορά, που εμπεριέχεται στο νέο μου πόνημα
<,ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ.>
smart
smart
smart
smart

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.