Αλυχτούν τα σκυλιά πάνω στα αποκαίδια και στον θρήνο

38
Συγκλονισμένοι όλοι από τον φριχτό θάνατο τόσων αθώων ψυχών,τις  ιστορίες ανθρώπων που σώθηκαν απο τις φλόγες, τις περιουσίες που καταστράφηκαν,τα  αγγελούδια που πέθαναν στην αγκαλιά της μάνας τους, τις μάνες που έχασαν τα παιδιά τους,τους  πατεράδες που αγκαλιάστηκαν μαζί τους κι έφυγαν, τα λιωμένα αυτοκίνητα που προσπάθησαν την φυγή τους και μέσα τα  απολιθωμένα πτώματα..
Κρανίου τόπος το Μάτι, ένα απέραντο νεκροταφείο. 
Κι απο πάνω τα όρνεα που δεν μπόρεσαν να σωπάσουν στο σιωπητήριο!
Που κάνουν θόρυβο, εκκωφαντικό για να ζαλίσουν το νου!Να τον ακρωτηριάσουν!
Που δεν παραδειγματίστηκε κανείς απο τον εφιάλτη του 2007 .
Ήταν και τότε Ιούλης. Η χώρα , η Πελοπόννησος μύριζε αποκαίδια και θάνατο!
Μετά απο 11 χρόνια , το σοκ επίσης είναι τεράστιο! Μπορείς ποτέ να  αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο τραγικό γεγονός; 
Πώς να αποκρύψεις όμως και την αλήθεια; 
Πως έτσι όπως ζούμε, έτσι και θα θρηνούμε.
Σπίτια πάνω στα ρέματα, σπίτια μέσα στα δάση, οικισμοί μέσα στα πεύκα, αναρχη δόμηση με διέξοδο στο πουθενά..Εδω στην παραλιακή Κορινθία, άραγε πώς ζούμε;
Έτσι μάθαμε να ζούμε. Έτσι μάθαμε να απαιτούμε, να αδειοδοτούμαστε, να στήνουμε οικισμούς..
Και αυτοί που τώρα ρίχνουν το ανάθεμα για ολιγωρίες, λανθασμένους χειρισμούς, ήταν ακριβώς εκείνοι που γιγάντωσαν το σύστημα, έδωσαν άδειες, έβαζαν όρους και προυποθέσεις πελατειακές. Και το δικτυο όλο αυτό δημιούργησε μια ολόκληρη άναρχη χώρα. 
Που χτίζει ακόμα και στον αιγιαλό και μετά ζητά απο την πολιτεία δικαίωση γιατί διαβρώνονται οι οικισμοί της.
Το 2007 μέσα στον πόνο, το σοκ, τους νεκρούς, την τεράστια οικολογική καταστροφή ορκιστήκαμε όλοι να προλαμβάνουμε, να μπορέσουμε να επανδρωθούμε.
Απαιτήσαμε να βρεθούν οι “δολοφόνοι”.Οι εμπρηστές. Τιποτα δεν έγινε. 
Επικοινωνιακά ανακαλύφθηκε ο “στρατηγός άνεμος”, η “ασύμμετρη απειλή”, η επικήρυξη των εμπρηστών. το τζάκετ του πρωθυπουργού, η Αρτέμιδα εξαφανιζόταν και ο τύπος αναρωτιόταν “ποιοι καίνε τον Καραμανλη”.
Ουδείς παραιτήθηκε. Όλοι αγωνίστηκαν σε αυτή την δυσανάλογη μάχη. 
Που σταματά όταν η φωτιά πάει στην θάλασσα.
Σήμερα λοιπόν, οι κυβερνώντες του 2007 ζητούν παραιτήσεις, μιλούν για ανίκανες ηγεσίες, και πολλά πολλά άλλα.
Σας παραθέτω την δήλωση , σημερινή της εκπροσώπου της ΝΔ κ. Σπυράκη:

Τρεις μέρες κράτησε το σιωπητήριο.Κι απο τα μεσάνυχτα άρχισαν να αλυχτούν τα σκυλιά.

Σκέφτομαι πως σωτηρία δεν υπάρχει σε ένα τόπο που καίγεται, πνίγεται, θρηνεί νεκρούς..Πολλούς νεκρούς..

Σε έναν λαό που έχει γονατίσει απο την ανέχεια, που νιώθει προδομένος και εξαιρετικά ανασφαλής..

Σ’ έναν λαό που δεν έχει κάνει δευτερόλεπτο ενδοσκόπησης για το ποιος πραγματικά φταίει που φτάσαμε ως εδώ.

Κι αν τα μνημόνια μοιάζουν μπερδεμένα, και έχουν επάνω τους πολλές σκιές, η ζωή και η κουλτούρα μας είμαστε εμείς και η αλήθεια μας.

Βυθισμένοι στο πένθος θρηνούμε μέσα στα αποκαίδια νεκρούς, αγγελούδια που κάηκαν στην αγκαλιά της μάνας τους, μάνες που έχασαν τα βλαστάρια τους, πατεράδες που έκαναν τα πάντα για να σώσουν τις οικογένειές τους,παππούδες και γιαγιάδες, περιουσίες που χάθηκαν με μια ανάσα..Κρανίου τόπος,απέραντο νεκροταφείο.

Αρχαια τραγωδία που θέλει να φτάσει στην κάθαρση!

Θυμός, σαλεμένος νους, ανασφάλεια, οργή, και απο πάνω τα όρνια να καπηλεύονται τον θάνατο. Να μετρούν τα δευτερόλεπτα της λήξης του σιωπητηρίου.

Να φλυαρούν εκκωφαντικά και επικίνδυνα.

Ποιοι; Εκείνοι που μας έμαθαν να ζούμε έτσι. Να φτιάχνουμε σπίτια στους αιγιαλούς, γιατί έτσι μας αρέσει, και μετά να διεκδικούμε το δίκιο μας όταν η θάλασσα μας κατατρώει την περιουσία, να χτίζουμε αυθαίρετα στα δάση , γιατί έτσι, βίλες μέσα στα πεύκα στην μέση του πουθενά, οικισμούς αυθαίρετους που βάση ρυθμίσεων εκείνοι νομιμοποίησαν, εκείνοι ρευματοδότησαν, εκείνοι  που μπάζωσαν ρέμματα και είπαν ο.κ. στις οικοδομές, έφτιαξαν μαζί με εμας πολιτείες παραθεριστικές, κοιτάξτε την Κορινθία, δίχως πολεοδομικό σχεδιασμό, δίχως προοπτική για δεκαετίες ολόκληρες.

Λησμονώντας πως εύκολα θα βρεθούμε όλοι μαζί στον χορό της φωτιάς, στην απόγνωση της πλημμύρας, στην απελπισία ενός σεισμού.

Όλοι αυτοί σήμερα κάνουν τάχα πως συντονίζονται με τις κραυγές τις κοινωνίας ,όμως τότε εκείνοι υπέγραφαν, και πριν 11 χρόνια εκείνοι έστεκαν άναυδοι μπροστά στο μένος της πύρινης λαίλαπας.

Κι εμείς; Εμείς είμαστε πάντα τα θύματα, μην επιθυμώντας να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες.

Σήμερα ζητούν παραιτήσεις,μιλούν για ανευθυνότητα και ζητούν την δικαίωση των νεκρών. Ποιοι; 

Εκείνοι που πρωτομίλησαν για ασύμμετρες απειλές, για εμπρηστές, για έντονα καιρικά φαινόμενα, και επικοινωνιακά είχαμε έναν πρωθυπουργό με τζάκετ και πηχυαίους τίτλους “ποιοι καίνε τον Καραμανλή;”και όχι βεβαίως ποιοι εξαφάνισαν το χωριό Αρτέμιδα στην Ηλεία, και ποιοι έκαψαν τόσους νεκρούς.

Τότε μέσα στις στάχτες αντιπολιτεύονταν επιρρίπτοντας ακόμα και ευθύνες στην αντιπολίτευση πως “ενδεχομένως τις φωτιές τις βάζει το ΠΑΣΟΚ που ήθελε να κυβερνήσει”

Και όσον αφορά το ερώτημα αν βρέθηκε κάποιος εμπρηστής -δολοφόνος; Άστο καλύτερα!

Τότε οι σημερινοί κυβερνώντες αντιπολιτεύονταν την οδύνη, και η αντιπολίτευση ως κυβέρνηση τότε έκανε τον δικό της αγώνα χωρίς παραίτηση ..

Σήμερα η κ. Σπυράκη, εκπρόσωπος της ΝΔ δηλώνει¨πως η ΝΔ επιθυμεί τις παραιτήσεις του Πάνου Σκουρλέτη που έχει την πολιτική ευθύνη, του Νίκου Τόσκα που διατείνεται ότι παραιτήθηκε αλλά τελικά δεν έφυγε, του γενικού γραμματέα πολιτικής προστασίας,Γιάννη Καπάκη, της Ρένας Δούρου που είχε την ευθύνη να διατάξει την εκκένωση και του αρχηγού του πυροσβεστικού Σώματος .

«Ανίκανες ηγεσίες και πολιτικοί υπήρχαν πάντα, ήταν μια απίστευτη επίδειξη θράσους. Κανένας από τους υπευθύνους δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να φύγει από τη θέση του», είπε η κα Σπυράκη.

Ανέφερε ότι δεν είναι απαραίτητο να μείνουν στον δημόσιο βίο μόνο και μόνο επειδή νομίζουν ότι είναι αναντικατάστατοι. «Σε άλλες πολιτισμένες χώρες οι άνθρωποι φεύγουν», είπε.

Η κυβέρνηση αποδείχτηκε παντελώς ανίκανη σε όλες τις εκφάνσεις τόνισε η κ. Σπυράκη σημειώνοντας ότι υπάρχει μια προφανής ανικανότητα προετοιμασίας και διαχείρισης της κρίσης, κάτι που είναι διαφορετικό από τις διαχρονικές ευθύνες του ελληνικού κράτους.

Φλυαρία επικίνδυνη.

Για διαβάστε τι έλεγαν όμως το 2007.Τότε που η Ελλάδα καιγόταν, η Πελοπόννησος ολοσχερώς..Και θαυμάστε την υποκρισία.

Σας παραθέτω αποσπασμα απο το in.gr τον Αυγουστο του 2007

H ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς αιδώ, απλώς οι ρόλοι έχουν αλλάξει. Και δυστυχώς διαπιστώνω πως ο πόνος αυτός αντί να μας κάνει ως λαό να απαιτήσουμε εδώ και τώρα “αλλαγή όλου του νομοθετικού πλαισίου” , αλλαγή της ίδιας της κουλτούρας μας, επιρρίπτουμε ευθύνες παντού, πλην εμών των ιδίων. Και όταν ένα έθνος λησμονεί τόσο γρήγορα, και αλληθωρίζει στο δευτερόλεπτο,όταν ένα έθνος ηδονίζεται να επιρρίπτει ευθύνες παντού εκτός απο το ίδιο,  τότε πατριώτη , καλά μας κάνουν και μας εμπαίζουν τόσα χρόνια .Καλά μας κάνουν και μας δυστυχούν. 

 

Τζένη Σουκαρά